Stilzitten is niet altijd rust

Gepubliceerd op 19 november 2026 om 11:48

We proberen kinderen regelmatig stil te krijgen. Maar hebben we eigenlijk weleens onderzocht wanneer ze vanzelf rustig worden?

In de klas zit een kind te draaien op zijn stoel. Op de BSO loopt een kind van de ene naar de andere activiteit. Tijdens een kringmoment friemelt een leerling voortdurend aan zijn kleding.

We zien dit gedrag en willen er iets aan doen. Begrijpelijk, want ondertussen gaat het programma door en vraagt de rest van de groep ook om aandacht. Maar misschien stellen we onszelf wel de verkeerde vraag.

Niet: ‘Hoe krijg ik dit kind rustig?’

Maar: ‘Wat gebeurt er op momenten waarop dit kind wél tot rust komt?’

Er bestaat dus niet één manier waarop kinderen tot rust komen. Daarom is het goed om bij rust niet alleen naar stilzitten te kijken, maar ook naar beweging en wat een kind op dat moment nodig heeft.

Rust ziet er niet bij ieder kind hetzelfde uit

We denken bij rust vaak aan stilzitten, stilte en weinig beweging. Toch betekent stilzitten niet automatisch dat een kind ontspannen is. En een kind dat beweegt, hoeft niet per se onrustig te zijn.

Sommige kinderen hebben juist behoefte aan beweging voordat ze hun aandacht ergens bij kunnen houden. Andere kinderen worden rustiger wanneer ze even de tijd krijgen om rustig om zich heen te kijken of wanneer de omgeving minder prikkels geeft.

Dat maakt het interessant om eens wat beter te kijken naar wat er aan bepaald gedrag voorafgaat. Wanneer begint een kind te wiebelen? Na een lange periode van luisteren? Bij een overgang naar een andere activiteit? Of juist wanneer er veel tegelijk gebeurt?

Een kleine verandering in de aanpak

Probeer dus niet meteen een oplossing aan te bieden. Je kunt het kind ook de ruimte geven om zelf te ontdekken wat prettig voelt. Er is namelijk geen standaardoplossing. Juist door goed te observeren, leer je steeds beter te herkennen wat een kind op een bepaald moment nodig heeft.

Binnen de kinderyoga besteden we op een speelse manier aandacht aan bewegen, voelen en ontspannen. Niet door van ieder kind te verwachten dat het stil wordt, maar door ruimte te geven om te ontdekken wat prettig voelt en wat helpt.

Even anders kijken…

Misschien hoeven we een beweeglijk kind niet altijd te vragen om stil te zitten. Misschien kunnen we eerst onderzoeken wanneer het kind zelf tot rust komt.

Dat vraagt soms maar één kleine verandering van ons als volwassenen: niet meteen corrigeren, maar even nieuwsgierig zijn.